..:: Radio Katolica 93.1 FM ::..

Door de religieuze professie verbindt een kloosterling(e) zich door geloften aan de gemeenschap waartoe hij of zij behoort. In zekere zin zou je het een huwelijk kunnen noemen tussen een broeder of een zuster en de gemeenschap van de Kerk. Met andere woorden: professie doen is trouw-en met de religieuzegemeenschap. En het woord trouwen is wél degelijk van groot belang! Een professie is geen contract dat je aangaat en dan weer eenzijdig kan opzeggen zoals dat in veel burgerlijke huwelijken gebeurt. Een plechtige professie is een engagement, een verbintenis die je aangaat voor heel je leven, net zoals bij een kerkelijk huwelijk.

Een definitieve keuze.

Een kloosterling kan niet onmiddellijk van bij z’n intrede plechtige professie doen, neen, het verloopt in stadia. Vooreerst het postulaat, dan het noviciaat, dan een professie voor drie jaar, nadien volgt dan de eeuwige professie na een tijd van gebed, rijp beraad en geestelijke groei. Vanaf de eeuwige professie is het een definitieve keuze en behoor je helemaal tot de religieuzegemeenschap. De broeder is vanaf dan een volwaardig lid van de religieuzegemeenschap. Hij is nu aan de gemeenschap gebonden en zij aan hem, voor de duur van heel z’n leven, in goede en kwade dagen, in armoede en rijkdom, in ziekte en gezondheid! Zo’n professie is een publieke, openbare gebeurtenis. Deze zelfgave van de broeder aan de Kerk wordt bevestigd ten overstaan van God en de maatschappij. Wie een publieke gelofte heeft afgelegd neemt de verantwoordelijkheid op zich over de gemeenschap zelf. Hij is geen privé-persoon meer, maar een ambassadeur van zijn kloostergemeenschap. Hij is nu gehuwd met de Kerk ten overstaan van God.

Professieformule.

Net zoals bij een huwelijk is er ook bij de professie een formule die je uitspreekt, deze luidt: “Ik, frater NN, draag mijzelf op en geef mij aan de Kerk van Tongerlo, en ik beloof een leven van bekering en communio te leiden, dat vooral gekenmerkt wordt door armoede, gewijd celibaat en gehoorzaamheid, volgens het evangelie van Christus en de levenswijze van de apostelen, volgens de regel van de heilige Alfonsus en de constituties van de CSSR, ten overstaan van NN, van deze Kerk, en mijn medebroeders.” Deze catechese zou bijzonder lang worden als we elk woord van de professieformule zouden bespreken. Toch willen we u op enkele belangrijke zaken wijzen:

“Ik beloof een leven van bekering”

Deze zin duidt erop dat de kloosterling niet alleen de verplichtingen zal nakomen tegenover de gemeenschap waarvoor hij of zij zelf gekozen heeft, maar ook dat het hier wel degelijk gaat om een geloofshouding. Een houding van een dagelijkse innerlijke bekering naar Christus toe, naar de gemeenschap toe. Het is het dagelijkse antwoord dat gegeven wordt op de oproep tot bekering die in het Evangelie vervat ligt. Deze dagelijkse levensstijl stimuleert een gemeenschap, bouwt het algemeen welzijn van de Kerk op.

“Een leven gekenmerkt door armoede, gewijd celibaat, gehoorzaamheid.”

Deze drie evangelische raden verwijzen alle drie naar Christus. Door een leven te leiden gekenmerkt door armoede, gewijd celibaat en gehoorzaamheid houdt de geprofeste zijn blik op Christus gericht. Deze drie evangelische raden zijn een dagelijkse uitnodiging voor de kloosterling om zijn leven steeds meer en meer af te stemmen op het leven van de heilige Drievuldigheid, een leven van geloof, hoop en liefde.

Het zijn de drie fundamenten om als kloosterling te streven naar heiligheid!

“Heiligheid is niet de luxe van de enkeling, maar het is de doodgewone plicht voor jou en mij,” zei de zalige Moeder Teresa van Calcutta. De roeping tot heiligheid hebben wij gekregen met het doopsel. De uitnodiging tot heiligheid kan alleen in de stilte van de aanbidding voor de grootheid van God worden gehoord en beantwoord. Vandaar dat de stilte zich zo thuis voelt in de kloosters en religieuzen. De stilte spreekt van Gods’ aanwezigheid, van gebed, van aanbidding en geestelijke oefeningen. De stilte is in het klooster de taal van de liefde, de taal van het verborgen huwelijk tussen Christus en de kloosterling.

"Armoede, kuisheid en gehoorzaamheid"

Voor de wereld buiten de Kerk zijn deze drie raden niet populair. Misschien daarom dat de Kerk het niet zo goed doet bij velen? De Kerk vraagt trouw, liefde, geduld, nederigheid, hoop, geloof, eenvoud, kuisheid en gehoorzaamheid. In het leven buiten de Kerk hoor je in hoge tonen het tegendeel: hoogmoed, ontrouw, haat, ongeduld, depressie, bijgeloof, verdeeldheid, onkuisheid, anarchie. Vandaar dat Christus de enige is die een zin kan geven aan de drie evangelische raden. Vandaar dat de dagelijkse eucharistie van wezenlijk belang is voor een religieuze gemeenschap. In de dagelijkse mis horen we Christus in zijn Woord en ontvangen we Hem in het sacrament van de eucharistie. Het is de levensader voor elke kloostergemeenschap.

Samen Gods wil doen.

De broederlijke samenleving is bij uitstek de plaats om Gods wil te onderscheiden en te aanvaarden, om in eenheid van hart en geest voort te gaan op de ingeslagen weg. De gehoorzaamheid – die steeds door liefde bezield is- verenigt de leden van een gemeenschap in dezelfde zending en hetzelfde getuigenis, ook al is er een verscheidenheid aan gaven en wordt ieders individualiteit gerespecteerd. Voor de Kerk en de samenleving is het gemeenschappelijk leven op bijzondere wijze het teken van verbondenheid die ontstaat vanuit een gemeenschappelijke wil om aan dezelfde roeping te gehoorzamen. Als dit er is, dan speelt het geen rol meer welke huidskleur men heeft, uit welk land men komt, welke taal men spreekt! Zo vormt de kloostergemeenschap een teken van eenheid in tegenstelling tot de geest van onenigheid en verdeeldheid.

Vrijheid.

De plechtige professie verbindt de broeder met de Kerk voor heel zijn leven. En wat dan met de vrijheid? Het begrip vrijheid in de Kerk wordt wellicht anders geïnterpreteerd als dat van bepaalde kringen. Heel gauw denken we bij vrijheid aan: “doen wat je wil.” De vrijheid als een keuzevrijheid, zoals bijvoorbeeld in een supermarkt: tussen hoe meer producten ik kan kiezen, des te vrijer ben ik?! Neen, de religieuze vrijheid is de vrijheid om te kiezen. Het is weten en aanvaarden dat je de mogelijkheid hebt om te kiezen, maar dat je niet op elke keuze moet ingaan. Aan het begrip vrijheid kleeft de gehoorzaamheid. In het klooster ben je vrij in gehoorzaamheid. Je legt je leven vrijwillig in de handen van de Heer, in de handen van de gemeenschap van broeders. Een vrijheid zonder gehoorzaamheid is immers anarchie! Er zullen altijd –in elk samenleven- regels nodig zijn om de vrijheid te garanderen! Een vrijheid zonder gehoorzaamheid wordt gekenmerkt door een ongezonde geldings– en machtsdrang. De christelijke vrijheid is paradoxaal. Hoe meer je je aan Christus verbindt, des te vrijer wordt je! Zei Sint-Augustinus niet: Bemin, en doe dan wat je wil? In feite is dit de samenvatting van het religieuze leven: de Liefde tot Christus! De professie is het definitieve antwoord van de broeder op de roepstem van de Heer Jezus om Hem na te volgen in liefde, dagelijkse trouw, gehoorzaamheid, gewijd celibaat en armoede. Mogen wij jullie om een gebed vragen voor onze religieuzegemeenschap in deze tijd hier in Suriname! Jezus heeft je nodig!
» Gebed om roepingen
» Roepingen: wat kunt u doen?
» Roepingen: Priester worden
» Vorming en profetie



Paramaribo,		.:: Nieuws ::. / Nederlands / Engels / Portugees / Mail Ons

DE RELIGIEUZE PROFESSIE